U utorak, 29. marta, od 19 časova u Kreativnom centru Gradskog pozorišta, upriličiće se književno veče sa Laslom Vegelom, znamenitim piscem i intelektualcem. Razgovor će voditi Žarka Svirčev i Zdravko Petrović.
Laslo Vegel, romansijer, esejista, dramski pisac i pozorišni kritičar, spada u red najvažnijih pisaca i intelektualaca savremene srpske i mađarske književnosti. Piše na maternjem, mađarskom jeziku. Po rečima kritike, podjednako pripada i srpskoj i mađarskoj književnosti.
Za knjigu eseja Vitgenštajnov razboj dobio je Regionalnu Pulicerovu nagradu.
Zajedno sa švedskom književnicom Osom Lind otvorio je 55. Međunarodni sajam knjiga u Beogradu 25. oktobra 2010. godine.
U Budimpešti je 2009. dobio najviše mađarsko priznanje za stvaralaštvo, Nagradu Lajoš Košut.
Njegova dela su prevođena na više evropskih jezika.
Biografija Lasla Vegela:
Studirao je mađarski jezik i književnost na Univerzitetu u Novom Sadu, i filozofiju na Univerzitetu u Beogradu. Bio je novinar, član redakcije novosadskih časopisa Uj Symposion i Polja, zagrebačkog Prologa; glavni urednik novosadske Tribine mladih; urednik kulturnog dodatka lista Magyar Szo; dramaturg Televizije Novi Sad; stalni pozorišni kritičar lista Politika; koordinator novosadske kancelarije Fonda za otvoreno društvo.
Član je Društva književnika Vojvodine, Društva lepe književnosti (Mađarska), Srpskog PEN centra i Saveza novinara Mađarske.
Njegova najznačajnija dela su romani Memoari jednog makroa (1967), Dupla ekspozicija (1983), Pareneza (1987), Velika istočno-srednjo-evropska Gozba stupa u Pikarski roman (1996) i Exterritorium (2002), zatim knjiga eseja Vitgenštajnov razboj (1993) i dramskih dela Judita i druge drame (2005), Berlinski tekstovi (2012), Neoplanta ili obećana zemlja (2013).
Jednom prilikom izjavio je: „Pišem na mađarskom jeziku i, naravno, pripadam mađarskoj književnosti. Moje životno iskustvo, ceo moj život i prozni svet vezuje me za nekadašnju Jugoslaviju, danas za Srbiju, Vojvodinu odnosno Novi Sad. I srpski i hrvatski kritičari koji su pisali o meni uvažili su moju kompleksnu situaciju i niko nije pisao o meni kao o stranom književniku. Ni ja se ne osećam u srpskoj književnosti i kulturi kao stranac. Ali, to ne znači da je ta kompleksna situacija neka ’multikulturna idila’, ponekad osećam da sam na ničijoj zemlji, a ponekad kao da nosim dva tereta na leđima.