Malo je naših sugrađana koji su upoznati sa biografijom i delovanjem vladike Georgija, koji je 1904. godine postao episkop. Bio je episkop temišvarski i banatski. Bavio se naučno-prosvetnim radom, prevođenjem, podizanjem hramova i manastira.
Potiče iz ugledne starobečejske porodice Letić, od oca Miloša učitelja i majke Mileve. Rođen je 19. aprila ( 1.maj) 1872. godine u Starom Bečeju i na rođenju dobija ime Đorđe. Osnovno obrazovanje je započeo u rodnom Starom Bečeju a sa uspehom ga završio u Bačkom Gradištu. Prvi razred gimnazije upisao je u Novom Sadu, a potom školovanje nastavlja u Temišvaru u mađarskoj gimnaziji. Maturirao je sa odličnim uspehom u Novom Sadu. Bogosloviju je učio u Sremskim Karlovcima i Černovcima gde je 1897. godine promovisan u doktora teologije. Na Pravoslavnom bogoslovskom fakultetu predavao je tri predmeta: crkveno pravo, katihetiku i pedagogiju. Kao predavača na fakultetu odlikovali su ga veliko znanje, dobra pripremljenost za predavanje kao i vešto izlaganje što su student izuzetno cenili i poštovali.
Zamonašio se vrlo mlad, sa 23 godine, u manastiru Beočin. U čin protođakona je proizveden za Vavedenje 1895. godine. Dve godine kasnije, o Mitrovdanu, postao je arhiđakon da bi 1898. godine bio rukopoložen u čin prezvitera sinđela. O Božiću 1899. godine proizveden je u protosinđela a 1901. godine za pridvornog arhimandrita. Za episkopa temišvarskog posvećen je 27. marta 1904. godine od strane patrijarha Georgija. U Temišvarskoj eparhiji službovaće uspešno sve do 1931. godine,a potom ,četir godine ,je na službi u Banatskoj eparhiji. Tokom svoje tridesetjednogodišnje službe kao episkop Srpske pravoslavne crkve, vladika Georgije se posvetitio arhipastirskom radu, crkveno-školskim i narodnim poslovima.
Na inicijativu vladike Georgija u Temišvarskoj eparhiji osnovano je nekoliko fondova: sveštenički, prosvetni, za stipendiranje đaka i fond episkopa Letića za školovanje budućih sveštenika i učitelja. Dolaskom u Temišvar vladika Georgije je zateko vladičanski dvor u dosta lošem stanju. Odmah je pokrenuo inicijativu za njegovo renoviranje. Vrlo brzo dvor je zablistao u punom sjaju. Njegovom zaslugom formirana je Srpska štedionica u Temišvaru i velik broj srpskih zemljoradničkih zadruga. Sva crkvena i manastirska zemlja data je srpskim zadrugama u zakup.
Zahvaljujući njegovom angažovanju došlo je do reforme verskih škola u celoj Karlovačkoj mitropoliji. Od velikog značaja je njegov doprinos na obrađivanju i izgradnji kanonskog prava, i u izučavanju katihetskih pitanja. Napisao je 1907. godine KATIHIZIS koji se upotrebljavao kao udžbenik u Karlovačkoj mitropoliji , Bosni, Hercegovini i Dalmaciji. Osim Katihizisa, vladika Georgije, je objavio velik broj članaka iz oblasti teologije i zbirku arhijerejskih poslanica. Radove je objavljivao u “Bogoslovskom glasniku” i “Letopisu Matice srpske”. Zahvaljujući njegovim značajnim radovima postao je član Književnog odeljenja Matice srpske.
Neposredno pred Prvi svetski rat, 1913. godine umire patrijarh Lukijan. Austro-Ugarska nije dozvoljavala sazivanje narodno-crkvenog sabora na kojem bi Srbi izabrali novog patrijarha .Beč je smatrao da je za Austro-Ugarsku najprihvatljivije da u eventualnom ratu Srpska pravoslavna crkva nema svog poglavara. Nakon završetka rata, 1918. godine vladika Georgije je postavljen za čuvara patrijaršijskog prestola u Sremskim Karlovcima. Godinu dana kasnije obnovljena je Srpska patrijaršija. Vladika Georgije je učestvovao u radu oko organizacije crkve i crkvenog života kao i donošenju novog crkvenog ustava. Sve do svoje smrt bio je član Patrijaršijskog saveta.
Temišvar je posle Prvog svetskog rata postao deo rumunske teritorije. Nakon zvanične predaje grada rumunskim vlastima vladika Georgije dolazi u Veliku Kikindu i odatle rukovodi eparhijom. Početkom 1931. godine izvršena je reorganizacija eparhija, te Vršačka i delovi Temišvarske eparhije koju su se nalazili u sastavu Jugoslavije formiraju Banatsku eparhiju a vladika Georgije postaje prvi episkop novoformirane Banatske eprahije, kojom će rukovoditi sve do svoje smrti 1935. godine.
Tokom dvadesetih godina XX veka Vojvodinu su naselile mnogobrojne srpske porodice iz raznih krajeva Jugoslavije. Bili su to uglavnom ratni dobrovoljci koji su za nagradu dobili zemlju na obrađivanje. Mnogi su se tada naselili u banatska mesta u kojima nije bilo pravoslavnih hramova. Vladika Georgije sa monasima i sveštenicima organizuje pridošle Srbe i u kratkom roku podižu se sveti hramovi u Velikoj Gredi, Velikim Livadama, Ruskom Selu, Stajićevu, Kupiniku, Miletićevu, Debeljači i Višnjićevu. Pored podizanja hramova veliku brigu posvetio je i manastirima. Zahvaljujući njegovom velikom angažovanju obnovljen je manasatir Kusić, a ličnim sredstivma je podigao ženski manastir Sveta Melanija kod Zrenjanina.
Ljubav prema mladima i njihovom obrazovanju nasledio je od svog oca. U Velikoj Kikindi i Temišvaru otvorio je internate za mušku i žensku omladinu, a neposredno pred svoju smrt osniva Vaspitni dom školske omladine u Vršcu i Zrenjaninu.
Na inicijativu monaha, sveštenika i mnogobrojnih vernika Temišvarske eparhije, obeležena je dvedesetpetogodišnja vladičanska služba vladike Georgija. Dan stupanja na vladičanski presto obeležen je tiho i mirno po želji samoga vladike. Iako je rodni Bečej napustio davno Bečejci ga nisu zaboravili i oni su se pridružili obeležavanju četvrt veka uspešne vladičanske službe. Na inicijativu tadašnjih bečejskih sveštenika Jovana Stepanova, Ivana Jelčića, Nikole Midića i Dragutina Ševića , Crkveni odbor Srpske pravoslavne crkvene opštine Bečej predložilo ga je za počasnog građanina Bečeja. Opština Bečej na svojoj sednici od 10. juna 1929. godine je prihvatila predlog i proglasila episkopa temišvarskog Georgija ( Đorđa) Letić za počasnog građanina Bečeja.
Počasna diploma izrađena je po nacrtu prote Jovana Stepanova, ornamente je uradio profesor Letjuči a likove srpskih svetitelja profesorka Čarikova. Diploma je urađena u starom srpskom stilu sa prelepim srpskim ukrasima na svodu koji stoji na dva stuba sa po četir srpska svetitelja. U sredini svoda, u okruglom delu, nalazi se slika Hrama posvećenom svetom velikomučeniku Georgiju, u kojem je kršten vladika. Oranementi i ikone rađene su u akvarelu. Tekst je napisao prota Stepanov a u diplomu ga je uneo Letjuči, koristeći stara crkvena slova.
Diploma počasnog građanina Bečeja, vladiki Georgiju uručena je 29. septembra 1929. godine u Temišvaru. Opština je odredila delegaciju koja će predate diplomu. Delegaciju su činili: prota Jovan Stepanov, Milan Vujić sreski načelnik, Svetozar Božin upravni beležnik i Jova Petrović iz Velike Kikinde.
Vladika Georgije umro je 8. novembra 1935. godine u Beogradu. Sahranjen je u Sabornoj crkvi u Vršcu.
{fshare}
autor:Dragiša Slavić
